La tenrura ye un abelugu silenciosu
nel tumultu de la vida,
un llinguaxe ensin palabres
que tesciende fronteres y barreres.

Ye la capacidá de ver
colos güeyos de l’alma
y tocar coles manos del corazón,
un actu de fonda empatía y compasión
que floria no simple.
un abrazu inesperáu,
una mirada qu’entiende,
un xestu que curia…