Primero que los neños falen, ellos canten.
Antes d’escribir, pinten.
Asina llevántense, baillen.
L’arte ye verdaderamente la base de la espresión humana. Nun ye solo un xuegu» o un entretenimientu»; ye un llinguaxe universal que tesciende barreres y conecta les nueses emociones más fondes antes inclusive de que sepamos qué son les palabres.
Desque nacemos, sentímonos atraíos a crear. Yá sía al traviés del soníu, el movimientu o’l color, l’arte ye la ponte ente’l mundu internu del neñu y el mundu esternu qu’intenta entender.
A midida que crecemos, les nueses formes d’espresión camuden, pero la necesidá permanez.
Sicasí, como adultos, de cutiu cometemos un erru fatal: perdemos el contactu con esi instintu. Escaecemos que l’arte nun ye solo daqué pa colgar nun muséu o escuchar na radio; ye daqué pa vivir.
Non puede esaxerase la importancia d’esto nel desenvolvimientu infantil. Alimenta la so crecedera cognitiva y da-yos un abelugu seguru pa los sos sentimientos.
Pero tamién nos salva a nós, los adultos.
Recordar la sabiduría d’un neñu ye recordar que toos tamos conectaos al traviés de les hestories que cuntamos y los cantares que cantamos.
L’arte ye la prueba de la nuesa humanidá compartida. Nunca dexes de «baillar» al llevantate
