Va 11 años d’esta semeya nun eventu familiar. Les semeyes son coles mesmes «una alcordanza d’una vida que se ta viviendo» (pasáu) pero al empar sírvennos para poner el focu nel l’agora (presente ), en cómo vemos físicamente nun espeyu y tamién en cómo somos y tamos per dientro, analizar si crecimos interiormente al empar qu’avieyáu.
Como escribió la mio almirada Susana Sontag nel so llibru «Sobro la fotografía»: Toles fotografíes son memento mori qu’alude lliteraria y artísticamente a la fugacidá de la vida y recuérdanos que, inevitablemente, somos mortales y hemos de morrer… Un conceutu pa inspirar, motivar y clarificar, col fondu potencial d’espertanos y dar más vida a les nueses vides. ?
Esta ye l’actitú y ende quería llegar. ?? Nun escaecenos nunca de la fugacidá de la vida. ? Nun perder esi focu internu que nos dexa enfocar tamién, con sensibilidá y oxetividá, lo esterno… Vivir el presente y valorar la nuesa calidá de vida interna porque les persones somos, como les semeyes, «memento mori».
