Johann Wolfgang von Goethe, conocíu principalmente poles sos obres lliteraries, tamién dexó xuna buelga fonda na teoría de los colores. A diferencia de Newton, quien s’enfocó nos aspeutos científicos de la lluz, Goethe adoptó xuna perspectiva más humana y emocional sobro los colores, centrándose en cómo lo percibimos y cómo inflúi nes nueses emociones.
Na so obra Teoría de los Colores (1810), Goethe esquizó la naturaleza, función y psicoloxía del color. Goethe proponía que la escuridá nun yera a cencielles l’ausencia de lluz, sinón un elementu activu na creación de los colores. Goethe tamién creía firmemente nel poder emocional de los colores. Los colores templaos, como’l colloráu y el mariellu, remembren sensaciones d’entusiasmu y enerxía, ente que losel colores fríos, como l’azul y el verde, inspiren aselu y serenidá. Estes idees, anque derivaes de la so intuición poética, atoparon respaldu n’estudios científicos posteriores y siguen siendo relevantes nel arte, el diseñu y la psicoloxía.
