Nel Nuevu Testamentu, nos evanxelios de Matéu y de Lluques, nárrase la nacencia de Xesús. Asina suena en llingua asturiana.
EVANXELIU DE MATÉU
Xesús foi nacíu en Belén de Xudea, na dómina del rei Herodes. Entós dellos magos aportaron d’Oriente a Xerusalén, y entrugaben:
―¿Ú’l rei de los xudíos, qu’acaba nacer? Acolumbremos la so estrella nel Oriente y viniemos a adoralu.
N’oyendo esto Herodes, quedó esmolecíu, y con elli tou Xerusalén, y depués d’axuntar a tolos sumos sacerdotes y maestros de la llei del pueblu, preguntó-yos ónde tenía que nacer el Cristu, el Mesíes. Ellos respondiéron-y:
—En Belén de Xudea. Pues asina lo escribió’l profeta:
Y tu, Belén, tierra de Xudá,
de nengún mou yes la última ciudá de Xudá,
pues de ti va surdir un cabezaleru
que llendará’l mio pueblu, Israel.
Entós Herodes llamó a los magos en secreto y informóse d’en qué momentu se-yos apaeciera la estrella; de siguío, mandó-yos dir a Belén y encamentó-yos esto:
—Cuando lleguéis, ponéi procuru en pescudar qué ye d’esi neñu; n’atopándolu, avisáime, pa dir yo tamién a adoralu.
Acabante oyer al rei, entamaron camín, y entós vieron que los taba empobinando la estrella que teníen acolumbrao nel Oriente, y al llegar, púnxose enriba d’onde taba’l neñu. Al ver la estrella allegráronse muncho. Entraron na casa y vieron al neñu xunto con María, so ma, y fincándose de rodiyes, entamaron a adoralu; abrieron los estoyos que llevaben y ufiertáron-y como regalos oru, inciensu y mirra.
Depués de que nun suañu recibieren l’avisu de nun volver pa con Herodes, colaron pal so país per otru camín.
EVANXELIU DE LLUQUES
Per aquellos díes aportó que l’emperador César Augustu espublizó un edictu qu’obligaba a censase a la xente de tol mundu. Esti censu, que yera’l primeru que s’entamaba, fíxose siendo Cirinu gobernador de Siria. La xente diba a censase, caún a la so ciudá de nacencia. Asina que Xosé tamién viaxó de la ciudá de Nazaré, en Galilea, a Xudea, a la ciudá de David llamada Belén, au s’alcontraba’l llinaxe y la familia de David, del que yera descendiente, pa censase cola so muyer María, que daquella esperaba un neñu.
Asocedió, entós, qu’atopándose ellos en Belén, a María viéno-y el momentu del partu. Y asina tuvo al so fíu primoxénitu; endolcólu ente calles y achucólu nun peselbe, porque na posada nun teníen sitiu.
Na rodiada de Belén había unos pastores que vivíen albentestate y curiaben en vecera’l ganáu pela nueche. De sutrucu, un ánxel del Señor averóse a ellos y la gloria del Señor arrodiólos de lluz, al empar que-yos entraba una llercia pergrande. Pero l’ánxel díxo-yos:
—Nun tengáis mieu y atendéi: vengo a davos una noticia tan bona, que va allegrar permuncho a tola xente. Güei, na ciudá de David, nacióvos un Salvador, que ye’l Mesíes, el Señor. Esta ha ser la señal que vos va orientar: vais atopar un neñu envueltu ente calles y achucáu nun peselbe.
De sutaque, apaecieron xunto al ánxel otros munchos ánxeles del exércitu celestial, qu’allababen a Dios diciendo:
—Gloria a Dios nes altures y na tierra paz ente los homes a los que Dios quier.
Ello foi que, en cuantes los ánxeles colaron pal cielu, los pastores quedaron falando ente ellos. Y dixeron:
—Vamos a Belén, a ver qué ye eso qu’asocedió y que’l Señor nos fixo saber.
Y entainaron camín de Belén, y ellí atoparon a María, a Xosé y al neñu achucáu en peselbe. Dempués que lu vieron, entamaron a cuntar lo que l’ánxel-yos dixera del neñu. Tola xente que los oyía, ablucaba al enterase de lo que cuntaben. Pela so parte, María guardaba pa sigo estos fechos y meditábalos en corazón. Y los pastores tornaron pal so sitiu glorificando y allabando a Dios, porque tolo qu’oyeren y vieren asocediera como se-yos dixera.
