Les secuoyas del monte Cabezón son un espaciu natural protexíu» de Cantabria, declaráu Monumentu natural pol Decretu 41/2003 del Gobiernu de Cantabria, ya incluyíu na Rede d’Espacios Naturales Protexíos de Cantabria pola Llei de Cantabria 4/2006, de 19 de mayu, de Caltenimientu de la Naturaleza.
Trátase d’unu plantíu de 2,5 hectárees de secuoya colorada (Sequoia sempervirens) alcontrada nel monte de Les Navas, cercanu a la localidá de Cabezón del Sal. Les secuoyas, inhabituales en Cantabria y de les que n’España namá esisten pequenes mases n’estáu seminatural, fueron llantaes nos años 1940, de resultes de la política de autarquía que imperó mientres los primeros años del franquismu col enfotu de acutar al máximu la dependencia esterior y les importaciones, incluyendo les de materies primes forestales.
Nel llugar persisten 848 exemplares d’esta especie, con unu altor mediu de 36 metros y un perímetru mediu de 1,6 metros.
La hestoria del monte remóntase a los años 40 del sieglu XX. Tien una estensión de 2,5 hectárees y cuenta con unos 850 exemplares de Secuoyas d’unu altor mediu de 40 metros y un perímetru mediu de los tueros de 2 metros.
TrÁtase d’un monte de «secuoyas ñácaru», una y bones esta especie puede algamar más de 1.000 años y midir unos 115 metros d’altor, como l’exemplar más altu con 115,55 metros llamáu Hyperion, alcontráu nel Parque Nacional Redwood, al norte de San Francisco (California).
https://turismodecantabria.com/wp-content/uploads/2022/04/bosque-2.jpg
El monte constitúi un apartaz de silenciu y paz. Una rede de senderos ya itinerarios déxanos realizar pequenos percorríos y almirar la so espectacularidá.
El monte de secuoyas de Cabezón del Sal ufierta un placentero paséu onde’l silenciu, la lluz y l’ambiente que crean estos xigantes, tien daqué de «máxicu». Cuenta con un percorríu afechu pa persones de movilidá amenorgada, aparcamientos, merenderu y un mirador dende onde recreanos cola majestuosidad d’estos árboles,
La verticalidá de les secuoyas nos empequeñece y obliga a mirar escontra riba, con ablucaos güeyos, buscando un cielu que paez que nos escapa ente los sos frondosas capes.
