«Nun tengo qu’asonsañar por que me quieran,
nin maquillar la mio vida por que paeza perfecta.
Soi lo que soi, colos mios díes bonos y malos,
y eso ye abondu.

Yá nun busco prestar a naide, porque
aprendí que vivir pa otros ye perdese ún mesmu.

Acepto, coles mios falles y les mios allegríes,
buscando siempres ser meyor,
porque tamién eso ye parte del amor propio:
curiar lo qu’ún ye mientres floria y tresfórmase.»
Francisco J. Zárate