Publicado en Poesía

Poema de Rosa Cunqueiro («Antoloxía d’Escritores asturianes»)

Rosa Cunqueira (seudónimo de Rosa Rodríguez) nació en Degaña (Asturias) en 1971 y murió en Padua (Italia) en 2024. La mio cariñosa alcordanza pa Rosa, na tradución d’esti poema col que participó na «Antoloxía d’Escritores asturianes» publicada pol Principáu d’Asturies nel 2017. Va tamién l’agradecimientu a Carlos Vitale por dar visibilidá a la poesía asturiana nel so blog de poesía maraviosu, La reversible. L. Álvarez

TOU

Tou cansada dafeitu
cansada d’escuitar
rendida nos recuerdos
atristecida namás.

Tou descalza con zapatos
sucia d.davada con xabón
anueitada sin suenu
ya viva sin compasión.

Tou xubindo sin ser cuesta
cantando sin corazón
rinxindo sin ad.degría
murindo ya sin dolor.

Tou cad.dando con palabras
xelada ya con el sol
desesperada nel alma
desnuda ya sin pudor.

Tou aveirada del cielu
trabachando sin sudor
volando sin ser páxaru
falando sin tener voz.

Tou chorando sin d.dágrimas
fonte seca por dientro
reposando na solombra
viva ya sin ad.dientu.

ESTOY

Estoy totalmente cansada

cansada de escuchar

agotada en los recuerdos

apenada nada más.

Estoy descalza con zapatos

sucia lavada con jabón

dormida sin sueño

y viva sin compasión.

Estoy subiendo sin haber cuesta

cantando sin corazón

respirando sin alegría

muriendo y sin dolor.

Estoy callando con palabras

helada y con el sol

desesperada en el alma

desnuda y sin pudor.

Estoy al abrigo del cielo

trabajando sin sudor

volando sin ser pájaro

hablando sin tener voz.

Estoy llorando sin lágrimas

fuente seca por dentro

reposando en la sombra

viva y sin aliento.

 

Autor:

Maestra de Llingua Asturiana Colexu Carmen Ruiz-Tilve - Uviéu

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *