La hora de Lamine: concentración máxima para la final que puede converti-y nel rei del fútbol. L’estremu del Barcelona que yá ye estrella mundial en Times Square busca coronar el so ascensu dempués d’un tornéu nel qu’influyó muncho más de lo que reflexen les sos discretes cifres. El Comercio
Times Square ye’l termómetru de la popularidá mundial. Nes sos pantalles xigantes nun apaez cualesquier. Namá hai espaciu para les grandes marques y los iconos planetarios. Estos díes unu de les cares que más s’amuesa nel epicentru de Nueva York y del mundu ye’l de Lamine Yamal, consolidáu na so posición de fenómenu global. VIDEU /
Nun ye habitual qu’un deportista monopolice Times Square. Muncho menos con 18 años. Lo qu’asocede estos díes con Lamine Yamal va un pasu más allá. Mientres Adidas utiliza al futbolista español como cara principal d’una de les sos campañes globales, American Eagle convirtió al xugador del Barcelona na imaxe de la so desembarco mundialista n’Estaos Xuníos. Dos xigantes comerciales, dos campañes distintes y un mesmu protagonista nel escaparate publicitariu más famosu del planeta.
Ye la cara emerxente del fútbol mundial
La imaxe resulta especialmente reveladora porque Times Square representa el metro cuadráu más acobiciáu de la industria publicitario. Ellí les marques nun merquen espaciu; compiten por captar l’atención de millones de persones cada añu. Y cuando delles compañíes coinciden apostando por una mesma figura, el mensaxe ye inequívocu. Según les estimaciones del sector, los soportes dixitales premium de la plaza pueden algamar ente 50.000 y 150.000 dólares per día, ente que los allugamientos más icónicas superen inclusive eses cifres cuando se trata de campañes esclusives.
Les compañíes nun tán fichando al meyor xugador mozu del mundu. Tán fichando al próximu iconu global
Tien un puntu llamativu porque anque’l Mundial de Lamine va de menos a más, ta llueñe de ser unu d’esos apolmonantes. Malapenes un gol, frente a Arabia Saudina, y un penalti provocáu énte Francia dexar llueñe de les grandes estrelles del tornéu, Messi, Mbappé, Haaland y Kane, en que la so mesa come.
Oyarzabal, l’aviesu de Lamine tocantes a la busca de popularidá, tien cifres meyores. Suma cinco tantos y foi más decisivu. Pero Lamine xenera espectación pol simple fechu d’apaecer, como-y asocedió’l xueves cuando se presentó a pidir daqué nun carrín de comida de Manhattan.
N’Estaos Xuníos, onde’l deporte vive de les estrelles, la so figura ta bien percima de los sos compañeros. Fox promociona la final cola so imaxe al pie de la de Messi, cola Copa ente dambos, y cuando s’anuncien les alliniaciones d’España ye, de llargu, el nome qu’arrinca la mayor ovación. Naide xenera tanta espectación como’l catalán, tanto a nivel mediáticu como pola so capacidá pa decidir el títulu.
Concentráu ¿Cómo ta Lamine?
Amenorgó al mínimu cualquier distracción. Tres la so curtia escapada por Manhattan, recluyóse pa concentrase puramente nel partíu. La so prioridá absoluta ye llegar mentalmente preparáu. Ello ye que el vienres atayó dalguna entrevista que tenía comprometida pa centrar tola so atención na final.
En Nueva Xerséi apenes compartió tiempu col so círculu más cercanu: la so madre, la pareya d’esta, el so hermanu pequenu —que lu acompañen dende l’entamu del Mundial— y un par d’amigos íntimos. A diferencia d’otros alcuentros, arrenunció a recibir más visites, convencíu de que’l mayor escenariu de la so carrera esixe un aislamientu casi total.
Nel víspores del alcuentru nel qu’España busca la segunda estrella, la principal molición foi’l so estáu físicu. El xueves nun entrenó col grupu y apaeció con un alarmante vendaje na zanca esquierda, anque’l cuerpu técnicu rebaxó darréu cualquier esmolición.
Luis de la Fuente: «Na xugada del penalti de Francia tuvo un golpe fuerte y bien doliosu, lo que llamamos coloquialmente un bocáu. Aguantó’l restu del partíu perfectamente y dímos-y por precuru un día de descansu, pero ta bien». El so presidente, Joan Laporta, que llegó nun vuelu de la Federación pa invitaos, tamién quixo tresmitir serenidá. «Lamine díxonos que ta bien pese al vendaje. Pa él ye un partíu especial».
Les duldes sobro la so producción ofensiva acompañáronlu tol campeonatu. Un gol y nenguna asistencia son un balance discretu pa un futbolista señaláu como xuna de les grandes estrelles del tornéu.
Sicasí, dientro del cuerpu técnicu la llectura ye bien distinta. Entiéndese que la so influencia ye enorme y que non yá hai qu’analizar el so impactu nos partíos colos númberos. Cada vez que se fai cola pelota obliga al rival a cerrar espacios moviendo defenses escontra la so zona, lo que llibera a los sos compañeros.
Nos últimos duelos viose un Lamine con notable maduror, alloñáu del rellumu esclusivu de les xugaes espectaculares. L’estremu participa costantemente nel xuegu d’España ya inclusive collabora en xeres defensives p’ayudar a Pedro Porro.
Hai que tener en cuenta que l’estremu del Barcelona llegó al tornéu condicionáu por unes molesties físiques. Mientres les primeres partíos nun ufiertó la versión más desequilibrante qu’acostuma, pero atopó otra manera de resultar decisivu. Menos protagonismu individual pero más compromisu colectivu.
Esi cambéu de rexistru nun significa que perdiera la so esencia. Los númberos presénten-y como uno de los grandes desequilibradores del campeonatu. Solo Lionel Messi completó más regates (25) qu’el barcelonista (22).
La meyor versión. Na espedición española naide dulda de qu’inda falta la meyor versión del estremu. Amás, resáltase la tesis de la progresión, de qu’acaldía va a más. So esti criteriu, tien de rompela’ nel postreru partíu Luis de la Fuente espresalo con absolutu convencimientu n’esaniciando a Francia: «Toi convencíu de que Lamine Yamal entá tien un gran partíu per delantre nesti Mundial. Solo quéda-y un partíu. Solo precisa xugar con llibertá, ensin presión, pa poder ufiertar la so meyor versión. Toi seguro de que lo fadrá».
La final tien un valor simbólicu pa él. España y Arxentina alderiquen el títulu nun duelu qu’enfrenta dos xeneraciones. Lionel Messi, qu’apuesta’l so sestu Mundial, contra Lamine Yamal, que xuega’l primeru como absolutu. El futbolista que marcó una dómina frente al qu’aspira a protagonizar la siguiente. El rei del fútbol a puntu d’abdicar contra’l mozu que quier el so tronu.
Amosóse hasta l’enfastiu la fotografía que-yos fixeron en 2007 mientres una sesión benéfica del Barcelona pa un calendariu solidariu de UNICEF. Messi sostien en brazos a un ñácaru llamáu Lamine, inscritu pola so familia pa un sortéu pa ser retratáu con un xugador azulgrana. ¿Quién -y dixera al arxentín que 19 años dempués díbense a ver les cares na final d’un Mundial?
Messi foi preguntáu por esi realcuentru nun actu de la FIFA pol míticu quaterback de la NFL Tom Brady. Messi lleva trés años en Miami, pero-y tuvieron que traducir. «Ye una llocura. Tomé la semeya cuando él yera ñácaru y agora enfrentámonos nuna final de Copa del Mundu. El bien so ye tamién el del Barcelona. Lamine ye un pergrande xugador al que sigo bien de porque xuega nun club qu’amu y deséu lo meyor. Yá ye unu de los referentes mundiales con 19 años».
Muncho primero de que’l tornéu empezara, el mesmu Lamine imaxinara esactamente esti escenariu. «La mio final ideal sería un España-Arxentina. Y pidiría-y a Messi intercambiar les camisetes». El deséu ye una realidá en New Xerséi. Ye la hora de Lamine. El títulu mundial y ser el rei del fútbol espérenlu.
