“La tenrura ye la forma más modesta d’amor (…)
Apaez onde miramos de cerca y con cuidu a otru ser,
a daqué que nun ye’l nuesu «yo».

La tenrura ye bonal y desinteresada;
va muncho más allá del sentimientu d’empatía.

Ye sicasí’l compartir consciente,
anque quiciabes un poco murniu,
del destín común.

La tenrura ye una fonda
esmolición emocional por otru ser,
la so fraxilidá, la so naturaleza única
y la so falta d’inmunidá al sufrimientu
y los efectos del tiempu.

La tenrura percibe los llazos que nos conecten,
les semeyances y la semeyanza ente nós.

Ye una forma de mirar
qu’amuesa al mundu como vivu,
interconectáu, cooperando
y codependiente de sí mesmu.”

Olga Tokarczuk: «El narrador tienru».
Discursu al recibir el Premiu Nobel de Lliteratura 2018.