Epicteto dicía: “Nun son les coses les que nos estropien… sinón la nuesa opinión sobro elles”. Pero, ¿qué pasa cuando yá nun ye una opinión, sinón xuna mancada vieya qu’abasnes como si fuera parte de ti? Lethe / Wiki / Na mitoloxía griega, Letes (Λήθη, «olvidu» en griegu) ye’l nome d’un ríu del inframundo, el Hades. Les sos agües teníen la propiedá de provocar l’olvidu a quien bebíen d’elles. Tamién ye’l nome de la diosa que personifica l’olvidu y que ta acomuñada a esti ríu.
Lethe, na mitoloxía griega, yera’l ríu del olvidu. Non pa escaecer por debilidá… sinón pa dexar de cargar lo innecesario. El verdaderu sabiu —como un guerreru que fuelga tres la batalla— suelta’l pasáu non porque lo niegue, sinón porque sabe qu’alicar eternamente ye morrer en vida.
Na mitoloxía griega, Lethe yera’l nome d’unu de los ríos del inframundu del Hades. Yera conocíu como’l ríu del olvidu. Cunta’l mitu que, quien bebíen d’él, escaecíense de too. Si d’hestoria falamos, da la sensación que la humanidá bebió del ríu Lethe y escaecióse del so propiu pasáu, ricu y diversu. Por casu, ¿qué sabemos de la hestoria de les muyeres, de los neños, de los migrantes, de les comunidaes tradicionalmente marxinaes, del mundu natural? Bien pocu la verdá.
Los estoicos nun escaecíen por arguyu, sinón por fortaleza. Nun siguíen adelantre porque nun-yos dolía, sinón porque sabíen que la so alma merecía daqué más que vivir atrapada no que yá nun esiste. Tu tamién puedes soltar. Nun para borrar… sinón para volver vivir.
