La plaza más antigua d’España ta n’Asturies y construyóse fai 234 años sobro una llaguna. Foi construyida en 1792 y güei ye tou un símbolu de la capital del Principáu, onde se celebra unu de los mercaos más auténticos de too el país. LNE
La plaza más antigua d’España nun ta en Madrid nin en Barcelona nin en Salamanca nin en Valladolid… Ta n’Asturies y más en concretu na so capital, Uviéu. Trátase de la plaza del Fontán, que cunta con 234 años d’hestoria nin más nin menos. Foi construyida en 1792 por Francisco Pruneda sobro una llaguna d’agües enllancaes que l’autoridaes decidieron ensugar pa torgar l’espardimientu d’infecciones. Güei ye tou un símbolu de la ciudá.
Al so alredor celébrase unu de los mercaos más auténticos de too el país, non solo pola variedá de los sos puestos (nél puédese atopar dende ropa y flores hasta productos de la güerta y antigüedaes), sinón tamién pola so redolada atopadizu y bonitu.
Ye pequena, nada que ver coles places mayores de Salamanca o de Madrid, pero bien coqueta. Ye xuna plaza porticada, formada por coloristes viviendes con grandes ventanales y corredores de madera dende los que cuelguen formoses flores. Cada casa ta pintada d’un color distintu y tamién distintu ye la so carpintería. Ye como si fora un pequeñu Cuideiru nel corazón d’Uviéu. Nos baxos hai delles sidreríes qu’anubren la plaza de golor a sidra y comercios.
Hai mercáu xueves y sábados. Dende la Plaza del Conceyu hasta El Fontán hai mercáu xueves y sábados, amás del domingu, cuando hai con un allegáu rastru. Mui cerca de la plaza, nel edificiu que ta pegáu a la ilesia, atópase’l mercáu d’abastos, con vienta de carne, pexe, quesos, encurtidos, verdures, fruta y productos gastronómicos típicos y artesanales. Foi unu de los escenarios escoyíos pol famosu chef asturianu José Andrés pa grabar un documental sobro la rexón, que s’emitió en 170 países.
Como cunta la Guía Repsol, «el Mercáu El Fontán nació d’una desgracia: la quema qu’afaró Uviéu en 1521». Tres el fueu, Carlos I concedió a la ciudá’l privilexu d’entamar un mercáu selmanal qu’ayudara a recuperar la economía. «Esi mercáu primitivu celebrábase onde agora s’alluga la plaza d’El Fontán, una xunta de cases estreches y baxes a que la so vera, xueves y sábados, inda s’asitien paisanes y paisanos a vender *verduras con caxes nel suelu y báscules portátiles».
Un ruedu de cases corcovaes. La plaza del Fontán tien tamién el so referente lliterariu. Ramón Pérez d’Ayala, na so novela Tigre Juan (1926), describila asina: “Un ruedu de cases corcovaes, caduques, seniles. Vencíes yá de la edá, busquen una sofitamientu sobro les columnes de les antoxanes. La plaza ye como una conxusta de vieyes tullíes, que s’encontien nes sos muletes y faen el corrín de la maledicencia”.
“Un ruedo de casas corcovadas, caducas, seniles. Vencidas ya de la edad, buscan una apoyatura sobre las columnas de los porches. La plaza es como una tertulia de viejas tullidas, que se apuntalan en sus muletas y hacen el corrillo de la maledicencia”.
